Persoonlijke update: hoe het gaat na mijn operatie

everythings gonna be alright Sommigen van jullie wisten het misschien al wel: afgelopen maandag ben ik geopereerd aan mijn pols, dit vanwege het “Carpaal Tunnel Syndroom”. Makkelijker gezegd: een knelling van de pezen in je pols. Geen pretje kan ik je zeggen. Maar hoe is het nu allemaal gegaan en hoe gaat het nu met me?

Dag 1

In de ochtend deed ik de laatste spullen in mijn tas en om 11 uur vertrokken we richting het ziekenhuis. Daar eenmaal aangekomen moest ik me melden op de afdeling kind&jeugd. Ik lag op deze afdeling zodat mijn ouders de hele dag konden blijven, op de volwassenen afdeling kan dit namelijk niet. Aangezien ik 17 ben mocht ik kiezen. Na een korte uitleg van de zuster gingen we naar mijn kamer, waar nog een ander meisje lag. We hadden gelijk een leuke klik en hebben vrolijk met elkaar zitten kletsen. Tussen 12 en half 1 werd ik klaargemaakt voor de operatie. Ik kreeg een kalmeringspil en een ongelooflijk modieus (uche) operatiekleed aan. Op een gegeven moment ben ik in slaap gevallen. Een paar momenten van de overige voorbereidingen kan ik mee vaag wat herinneren, maar niet veel. Na de operatie werd ik wakker in de uitslaapkamer. Jeetje, wat is het daar koud, brr! Ik was opgelucht om mijn ouders te zien toen ik terug op mijn kamer was. Even gepraat en toen zijn ze voor een korte tijd naar huis gegaan. In die tussentijd kreeg ik wat te eten (want ik had hónger, niet normaal!). Het viel goed en daardoor mocht het infuus eruit. Was allang blij dat dat rotding eruit mocht! Iets na half 7 kon ik mijn ouders opbellen om te zeggen dat ze me op konden halen. Thuis heb ik heerlijk een pizza gegeten en niet over gegeven, dus alles ging erg goed! Mijn pols zat in drukverband en deed geen pijn, maar de dokter had al gezegd dat hij het voor 24 uur verdoofd had. De eerste nacht gelukkig dus geen pijn gehad!

Dag 2

Een goede nacht achter de rug gehad, en nog geen pijn. Het eten ging ook nog steeds goed. Het enige nadeel was dat ik niks kon doen, alleen een beetje zitten te zitten. Heb overigens wel veel geslapen, haha. Maar tegen een uur of 3 in de middag begon de ellende. De verdoving raakte uitgewerkt (oh oh…). Véél pijn, dat is wat ik me herinner. En ’s avonds kon ik niet in slaap komen. Zo veel pijn kon ik me niet indenken, het was een hel…

Naamloos.

Dag 3

De nacht was een hel, vaak wakker geworden en pijnstillers moeten nemen. Daar bovenop werd ik ook nog eens misselijk wakker en ging het helemaal niet goed met me. Wel een groot pluspunt: het verband mocht eraf! Ik heb zelf niet gelijk naar de wond durven te kijken, en m’n vader heeft er een pleister op gedaan. Hij vertelde me dat het er netjes uitzag. Ja, leuk pap. Heel leuk. Iewl. Nee, dat soort dingen zijn echt niks voor mij. De pijn werd alleen maar erger en van de diclofenac werd ik misselijk. Heb die dag veel gehuild. Ook die avond kon ik niet in slaap komen. Toen ik eenmaal sliep heb ik ook wel redelijk goed geslapen.

Dag 4

Laat wakker geworden en al een stuk minder pijn! Alleen toen ik wilde bukken ging het fout, goed fout. Alles werd zwart en het volgende wat ik weet is dat m’n ouders me proberen overeind te helpen. Flauwgevallen! Enorme klap gemaakt met mijn hoofd, waardoor ik ook een enorme bult had (de Rocky Mountains zijn er niks bij). De rest van de dag moest ik rustig aan doen. Met de diclofenac had ik aan de kant gegooid, werd er alleen maar ziek van. Ben de dagen eigenlijk doorgekomen door paracetamol en heel hard kiezen bijten. Maar ik ben er doorheen gekomen en daar gaat het om!

Vandaag

Inmiddels zijn we weer een aantal dagen verder. Ik heb de wond nu zelf gezien (bah!). Ik kan ook weer steeds meer en de pijn is beperkt tot een minimum. Verder ben ik al bezig aan mijn revalidatie; elke dag mijn oefeningen doen. Wel baal ik ervan dat ik 6 weken niet kan werken! Gelukkig ga ik over twee weekjes een weekje weg en daarna ga ik mijn tweede fretje uitzoeken! Alleen maar leuke vooruitzichten dus! Ook zal ik proberen weer wat vaker een blogpost online te zetten, maar dit zal nog niet elke dag zijn, helaas.

Sorry voor de enorme lap tekst, haha!

Liefs, Cynthia

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: